Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

Με διάφορες αφορμές σκεφτόμουν σήμερα πόσο συχνά ασκούμε κριτική στους γύρω μας ή εκείνοι σε μας για τον χαρακτήρα μας, τη συμπεριφορά μας κλπ.

Κι αναρωτιόμουν, από πού πηγάζει αυτή η ανάγκη για παρατηρήσεις; Είναι πραγματικό ενδιαφέρον ή απλά προβολή προσωπικών μας ανασφαλειών;

Εξαρτάται μου λες, εξαρτάται.

Σ'αυτό που κατέληξα πάντως, είναι ότι καλό είναι να δεχόμαστε έναν άνθρωπο όπως είναι ή να μην τον δεχόμαστε καθόλου.(3 φορές τη λέξη "είναι" σε 1 πρόταση, μπράβο Έλσα)

Τα ημίμετρα, τύπου να συμβιβαζόμαστε με ανθρώπους των οποίων τα χαρακτηριστικά μας χτυπούν σαν ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο και μόνο για να μην είμαστε μόνοι μας, δεν είναι σωστά πράγματα. Άλλωστε ποιος θέλει μια ζωή γεμάτη γκρίνια, συμβιβασμούς και παρατηρήσεις;

Δε σας κάνω αγαπητέ μου; Σας ενοχλεί κάτι πάνω μου; Θέλετε ν'αλλάξω; Πόσο ν'αλλάξω; Μου υπόσχεστε ότι δε θα με βαρεθείτε μετά; Εσείς εντωμεταξύ θα μείνετε ίδιος;

Όχι, όχι, σταθείτε, μου ήρθε ιδέα:


Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

Συμβουλές μια ομορφιά (women only)

-Κοιμόμαστε άψογα μακιγιαρισμένες, 4 ώρες τη μέρα, το πολύ.

-Παίρνουμε πάντα πρωινό aka τσιγάρο & καφέ.

-Αποφεύγουμε νερά και χυμούς που μας φουσκώνουν.

-Φοράμε πάντα συνθετικά ρούχα, ένα νούμερο μικρότερα.

-Συνοδεύουμε κολιέ και βραχιόλια με εντυπωσιακά μακριά σκουλαρίκια.

-Κρεπάρουμε μαλλί μέχρι ταβάνι.

-Δε βγαίνουμε ποτέ έξω χωρίς έντονα βαμμένα μάτια +χείλη +ζυγωματικά.

-Για υποδήματα προτιμούμε πάντα ψηλές πλατφόρμες.

And last but not least:

- Ψεκαζόμαστε με όλο το μπουκάλι κολώνιας για μια αξέχαστη εμφάνιση.

Walking down the street

Διασχίζω πόλη μικρή και σε κάθε βήμα κάδρα με πλαισιώνουν, όμορφα όσο χίλιες φωτογραφίες. Αν κουβαλούσα φωτογραφική, ίσως τολμούσα κάποτε ένα κλικ, με το φόβο να με θεωρήσουν τρελή, σε μια κοινωνία όπου οι μισοί σε γνωρίζουν κι οι άλλοι μισοί κάπου σ'έχουν δει. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι, σχεδόν έτσι.
Όμως τελικά αποφασίζω, πως ίσως δεν αξίζει τέτοιο ρίσκο. Οι όμορφες εικόνες μου μοιάζουν λίγο με αγριολούλουδα, που ξεφυτρώνουν εκεί που δεν τα περιμένεις κι έχουν αέναη γοητεία, όταν τα φυλακίζεις στο φιλμ του μυαλού. Εκεί ζουν για πάντα αν το θελήσεις.
Το επιχείρημα με τις χίλιες λέξεις που αντιστοιχούν σε μια εικόνα, δε μου αρκεί, μπορεί κάλλιστα η τελευταία, να γίνει πρόκληση, για τον μαγεμένο αφηγητή. Η δικαιολογία πως δε βρίσκουμε λόγια για την περιγραφή, μοιάζει με ψέμα γλυκό, για νου, σε μάλλον, ρηχή περισυλλογή.
Aς περάσω όμως στο προκείμενο: Δε θα'ταν πιο ενδιαφέρον, να δημιουργούμε όμορφες εικόνες απ'το απλά να τις αποτυπώνουμε;
Ιαμβικός 15σύλλαβος τέλος. Μόλις ανακάλυψα μια νέα ευχή. :)

Τα πράγματα είναι απλά

- Νόμος 1: Ελαττώστε (μέσα από καλομελετημένη αφαίρεση)
- Νόμος 2: Οργανώστε (κάνει τα πολλά να φαίνονται πιο λίγα)
- Νόμος 3: Χρονοελάττωση (η εξοικονόμηση χρόνου δίνει αίσθημα απλότητας)
- Νόμος 4: Αποκτήστε γνώση (η γνώση απλοποιεί τα πάντα)
- Νόμος 5: Επιτρέψτε αντιθέσεις (απλότητα και πολυπλοκότητα χρειάζονται η μια την άλλη)
- Νόμος 6: Δώστε προσοχή σε καθετί σχετικό (Τα περιφερειακά στην απλότητα δεν είναι
περιθωριακά),
- Νόμος 7: Συναισθηματικότητα (περισσότερη είναι καλύτερα από λιγότερη)
- Νόμος 8: Εμπιστοσύνη (εμπιστευόμαστε το απλό)
- Νόμος 9: Αποτυχία (κάποια πράγματα αποκλείεται να γίνουν απλά)
- Νόμος 10: Το ένα (απλότητα είναι να αφαιρείς το προφανές και να προσθέτεις το
ουσιαστικό).

Όλα τα παραπάνω βέβαια είναι απλό copy paste από εδώ, οι οποίοι το αντέγραψαν απλά από εδώ :P

Αναλύοντας την επαγγελματία καφετζού.

Πάντα αναρωτιόμουν πως μοιάζουν αυτοί οι εκλεκτοί άνθρωποι που παίρνουν στην πλάτη τους τις τύχες ανασφαλών συμπολιτών τους, τους χειρίζονται και τους κατευθύνουν.
Τις προάλλες είχα «την τύχη» να γνωρίσω μία. Ήταν επαρκώς κιτς και φασαριόζα για να τραβήξει την προσοχή. Σε κοιτούσε καλά καλά στα μάτια για να διακρίνει, πιθανολογώ, πόση αυτοπεποίθηση σου λείπει, ώστε να σε εκμεταλλευτεί επαρκώς.
Αν αντιμετώπιζε καχυποψία και αμφιβολίες από μέρους σου, σου πετούσε τελείως τυχαία μια παλιότερη τραγική πρόβλεψή της, με επίλογο τα καυτά της δάκρυα, ώστε να σε πείσει για την εγκυρότητα του κληρονομικού της χαρίσματος, συντηρώντας έτσι, παράλληλα, το μύθο της.
Αναμφίβολα πονηρή και ακατανόητα ανεύθυνη, μοίραζε συμβουλές για προσωπικά και επαγγελματικά με μια πατροναριστική ωστόσο χροιά, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι από πού αντλεί τόση αυτοπεποίθηση ή τόση ακατανίκητη βλακεία.
Εν κατακλείδι, είναι απορίας άξιο, που αυτοί οι τσαρλατάνοι δεν διώκονται ποινικά, τη στιγμή που ανερυθρίαστα πλουτίζουν, εις βάρος αφελών & αδύναμων ανθρώπων. Ίσως φταίει που οι προβλέψεις τους, είναι πλέον προβλέψεις με ΦΠΑ...


PS: Έχει ανοίξει και site μαθαίνω, όπου στέλνεις φωτογραφία του φλυτζανιού με το κατακάθι, για να σου πουν τη μοίρα σου, να σου πουν το ριζικό σου. Εγώ προβλέπω τζάμπα: Δεν πάτε καλά!!!

Αρτύσιμο

Με αφορμή την παρατήρηση που μου έγινε σε μία συζήτηση, όταν αναφώνησα «Δόξα τω Θεώ», ότι ανέφερα το όνομά Του επί ματαίω, θα’θελα να εκφράσω το παράπονό μου, που δε διατήρησα κι εγώ την αγνότητα της παιδικής ψυχής.

Όλα ήταν τόσο ξεκάθαρα τότε. Προσευχή πριν τον ύπνο, 3 φορές σταυρό στο αντίκρισμα εκκλησίας, μα πάνω απ’όλα μια σίγουρη αίσθηση ότι κάποιος μας παρακολουθεί και μας προσέχει εκεί πάνω. Τόσο σίγουρη, όσο η έλευση του πορφυρού γενειοφόρου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και της νεράιδας των δοντιών, άπαξ οι νεογιλοί μας προσέκρουαν στα κεραμίδια.

Γιατί όμως να μην πιστεύω πια; Ίσως γιατί δε με συνέφερε να με ελέγχει κάποιος πανταχού παρών. Ίσως γιατί είχα την ψευδαίσθηση ότι η πλήρης ανάληψη της ευθύνης των πράξεων μας, θα μας καθιστούσε πιο υπεύθυνους.

Όπως και να’χει… το πιθανότερο είναι στην ενδεχόμενη κατραπακιά ή στο ενδεχόμενο θαύμα να τον εφεύρω… και τότε σίγουρα, θα τον έχω Θεό μου.

Όταν έκλαψε η Νίτσα

Βουλιάζει στην πολυθρόνα, κουνιέται για λίγο νευρικά, μέχρι να βολευτεί και περιμένει. Την παρατηρεί.
Εκείνη, σηκώνεται νωχελικά απ’το γραφείο της, περπατά κομψά μέχρι την πολυθρόνα απέναντι του, κάθεται σταυρώνοντας τα καλλίγραμμα πόδια της και σοβαρή, του απευθύνει το λόγο:


-Καλησπέρα σας. Πείτε μου, τι σας φέρνει εδώ;

- Καλησπέρα! Άσ’τα, με ταξί ήρθα, το αμάξι το’χω στο συνεργείο.

-Έχετε χιούμορ. Θα προτιμούσα ωστόσο τον πληθυντικό. Πείτε μου, υπάρχει κάτι που να σας απασχολεί και θα θέλατε να το μοιραστείτε;

-Οκ, οκ. Πολλά μ’απασχολούν. Τα πάντα όλα, που λέει κι ο Αλέφαντος. Τον ξέρετε τον Αλέφαντο; Αλλά τώρα, τι να μοιραστώ…περνάμε και περίοδο οικονομικής κρίσης, ξέρετε...χεχε!

-Ναι. Σας επηρεάζει αυτό σε κάποιο επίπεδο;

-Σε όλα με επηρεάζει. Τι να λέμε. Εδώ τουαλέτα θέλω να πάω και σκέφτομαι ότι θα ξοδέψω χαρτί!

-Θα ήθελα όμως να προσπαθήσετε να επικεντρωθείτε για λίγο στα συναισθήματά σας. Τι ακριβώς νιώθετε, τι σκέφτεστε αυτή τη στιγμή;

-Τι σκέφτομαι;

-Ναι.

-Ειλικρινά;

-Έχετε όλη την ελευθερία έκφρασης που χρειάζεστε. Είμαι εδώ για να σας ακούσω.

-Ειλικρινά…αυτή τη στιγμή σκέφτομαι ότι είσαι φίνο γκομενάκι αλλά μας το παίζεις και πολύ ιστορία... Με το ταγιεράκι και τον κότσο…μάλλον θα θες κανάν ξεπλυμένο χαρτογιακά δίπλα σου, καναν λεφτά επιχειρηματία. Και για το ιατρείο σου εδώ, τσίλικο, αναρωτιέμαι, ο μπαμπάκας το φρόντισε;
Νιώθω κάποιες φορές, ότι τελικά, κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται πιο τυχεροί απ’τους άλλους. Όμως, πολύ μπλαζέ υφάκι έχεις δικιά μου, σαν να μου φαίνεται τον επιχειρηματία τον φάγανε οι μπίζνες και δεν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο για το κορίτσι του… Το’πιάσαμε το υποννοούμενο, έτσι; Χεχε!

-Λυπάμαι, αλλά κάπου εδώ η συνεδρία μας τελείωσε.

-Τι χρωστάω;

-80.

-Άντε, πάρ’τα κοπέλα μου να πιεις μια μπύρα, μπας και κουλάρεις λιγάκι. Τα λέμε από βδομάδα κούκλα, δε χανόμαστε!



photo