Sunday, April 21, 2013

Απόρροια

Πόσο κοινωνικός, πόσο δραστήριος, πρέπει να γίνει κανείς για ν'αποφύγει ολωσδιόλου τον εαυτό του;

Sunday, January 20, 2013

Το πιο μακρύ ταξίδι μου...εσύ;

...και μου'λεγαν, "ταξίδεψε", ν'ανοίξει το μυαλό σου. Όμως δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς εννοούσαν. Νόμιζα ταξίδι είναι όταν πας κάπου μακριά. Με τα χιλιόμετρα το μετρούσα. Μου πήρε μίλια να καταλάβω ότι ταξιδεύει κανείς μέσα από λέξεις σε σελίδες βιβλίων, διηγήσεις και βλέμματα ανθρώπων, μέσα απ'τη μουσική που παράγει το θρόισμα των φύλλων, το κελάηδημα των πουλιών, μερικά bytes στο mp3 μου ή η μουρμούρα των περαστικών. Ή τέλος ακόμα ακόμα με τα καραβάνια που σχηματίζουν τα βιαστικά σύννεφα. Μα ταξιδεύει κάποιος πρώτα και κύρια μέσα του και ταξιδεύει μόνο, όταν το πνεύμα του είναι ελεύθερο κι ανοιχτό. Αλλιώς...όσα μίλια κι αν διανύσει κανείς, στέκει πάντα, δυστυχώς, ακλόνητος...ακίνητος.

http://www.youtube.com/watch?v=-ohPO6WRjBc

Wednesday, October 24, 2012


Τι είναι σημαντικό στη ζωή; Ήλιος, φίλοι, μουσική κι ελευθερία θα 'λεγα εγώ. Να, έτσι μου'ρθε, από ένα τραγούδι που άκουσα μόλις. Αυτός ο κόσμος ο άτιμος, της μουσικής, που μας γεννά τόσες σκέψεις και αισθήματα σε κλάσματα δευτερολέπτου, μακρινός συγγενής για μένα. Αραιά και που σταματώ τη μουσική υδρόγειο με το δάχτυλο και αφήνομαι να ταξιδέψω και να συγκινηθώ ή όχι, σε όποιες νότες μου τύχει, για όσο. Μεθαύριο θα πάω σε μια συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου π.χ., στα εξωτερικά. Θυμάμαι στα εσωτερικά τον είχα πρωτομάθει ψάχνοντας το σάουντρακ μιας συμπαθητικής ελληνικής ταινίας με θέμα τη μαγειρική. Έπειτα, θυμάμαι πολλά τραγούδια να ψιλοτραγουδάμε σε μαζώξεις φοιτητικές, σε παρέες, σε ρεμπετάδικα, συνοδεία ρετσίνας και κρασιού. Μετά, σε πορείες με πανό, σε ατέλειωτες συναυλίες, ακόμη και σε μελαγχολικά απογεύματα στο σπίτι συνοδεία γοητείας και τσαγιού. Και να που τώρα, θα τον ακούσουμε και ως κάτοικοι εξωτερικού, μη χέσω, συνοδεία σκέψεων και πεταλούδων στο στομάχι... ΥΓ:Να θυμηθώ να μάθω ένα μουσικό όργανο στον αιώνα που διανύουμε.

Saturday, September 22, 2012

Long time no sea*


Long drinks, long distances, kling klong μες στο κεφάλι μου. Πέρασε καιρός, γνωρίσαμε ανθρώπους, μικρά και μεγάλα πράγματα, αστείες και μελό καταστάσεις, μα καλύτερα αυτό που αποκαλούμε εαυτό. Κι όσο πιο πολλά μαθαίνει κανείς, τόσο συνειδητοποιεί την άγνοιά του συνήθως. Κι είναι ο χρόνος πεπερασμένος και πρέπει να κάνει κανείς επιλογές. Κι είναι το βάρος των αποφάσεων μεγάλο. Ένα απλό παράδειγμα...αν έχεις βρει μια λίστα με τα 100 καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν στον κόσμο και διαβάζεις 1 λογοτεχνικό το χρόνο, πιθανά σ'αυτή τη ζωή, δεν προλαβαίνεις. Ούτε τα μισά. Ευτυχώς υπάρχει όμως κι αυτό που λένε "τάξη του χάους". Απόφοιτη εγώ, αριστούχα. Διαγωγή παγκοσμιοτάτη. Δεν ξέρω. Πού θα είμαι, τι θα είμαι, ποιες πεταλούδες θα πετάξουν στο Πεκίνο, ποιες εκρήξεις θα γίνουν μέσα μας. Η ζωή κυλά, ευτυχώς. Με σένα, στο ρόλο που διαλέγεις, δικιά σου σκηνογραφία, σκηνοθεσία...για το σενάριο δεν παίρνω όρκο. Προσωπικά γυρίζω κάτι σκηνές στο Βερολίνο αυτή την περίοδο. Σκοπεύω να βγάζω 2-3 φωτογραφίες αραιά και που και να τις ανεβάζω εδώ. Καλύτερα έτσι. Οι συγγραφικές μου ικανότητες εξατμίστηκαν μια ζεστή νύχτα στην Αθήνα υποθέτω...να δεις, τα βιβλία που δε διάβασα θα φταιν.

Monday, March 14, 2011

Ενηλικίωση και άλλα τινά

Κι έρχεται η ώρα που ωπ, κάτι συμβαίνει και ωριμάζεις μια σταλιά παραπάνω, μεγαλώνεις απότομα. Ούτε γενέθλια, ούτε τίποτα. Μια στιγμή αρκεί για να κουνηθούν όλα λίγο εκεί μέσα στο μυαλουδάκι σου και να δεις τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και να αναρωτηθείς...που ζούσα τόσο καιρό, σε τι πλάνη; Και βλέπεις τον εαυτό σου απ'έξω, σαν παιδάκι που έπαιζε τυφλόμυγα και παρακαλάς να έμενες για πάντα παιδί, αλλά πλέον λειτουργείς με υπερήχους κι αν πέφτεις σε τοίχους, δεν έχεις δικαιολογία...Τέρμα οι δικαιολογίες πατριώτη.

φωτό

Thursday, July 08, 2010

Κυκλοθυμία

Η μισή καλύτερη μέρα της ζωής σου κι η μισή χειρότερη. Μπορείς να το κάνεις αυτό; Εγώ μπορώ.

Υπάρχουν φορές που τα βρίσκω όλα αστεία κι άλλες όλα θλιβερά.

Όταν μου συμβαίνει το δεύτερο, γελώ συνήθως μόνο με τον εαυτό μου, που τολμάω να γκρινιάζω.

Συμβαίνουν τόσο χειρότερα πράγματα σε άλλους ανθρώπους.

Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του βέβαια.

Εγώ δεν ξέρω γιατί με στέλνω στο διάστημα.

Εσύ; Γκρινιάζεις;

Άι στο διάστημα.

Tuesday, April 20, 2010

Διαχείριση χρόνου

Εσύ πώς διαχειρίζεσαι το χρόνο σου; Αν αυτή τη στιγμή διαβάζεις το ποστ μου, μάλλον θα έπρεπε να προβληματιστείς. Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις; Άντε, άντε ν'αραιώνουμε. Αν πάλι επιλέγεις συνειδητά να με διαβάσεις, με γεια σου με χαρά σου. Τα πάντα είναι θέμα επιλογών και αποφάσεων. Τι ώρα επιλέγεις να ξυπνήσεις, να πιεις καφέ ή να μην πιεις, να χαιρετήσεις τον γείτονα ή όχι, να χαμογελάσεις στον περιπτερά ή τον αγνοήσεις, να διαβάσεις εκείνο το σκονισμένο λογοτεχνικό βιβλίο πάνω στο κομοδίνο ή να δεις επιτέλους την ταινία για την οποία μιλάει όλος ο κόσμος. Εσύ αποφασίζεις. Μικρές και μεγάλες αποφάσεις γεμίζουν το χρόνο σου και χτίζουν τη ζωή σου. Δεν είναι αμετάκλητο αυτό. Υπάρχουν φορές που παίρνεις μπουλντόζα και ρίχνεις τεράστια οικοδομήματα. Όχι συχνά, αλλά συμβαίνει. Συνήθως όμως, μηχανικά, με το μυστρί, τσιμεντώνεις τούβλο-τούβλο και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι μένεις σε κάστρο, με πολεμίστρες, ονειρικές πριγκίπισσες και τάφρο με κροκοδείλους παραέξω. Την πιάνεις τη μεταφορά, έτσι; Αν όχι, δεν είναι αργά να σταματήσεις να διαβάζεις αυτό το ποστ, στο επαναλαμβάνω. Βγες έξω να κάνεις μια βόλτα. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτό. Περίπατος και καθαρός αέρας. Καθαρός, εντάξει, αν δε μένεις Αθήνα, Ομόνοια, καταλαβαίνεις. Ε τουλάχιστον σ'αυτό μπορούμε να συνεννοηθούμε. Δεν μπορούμε; Μη μου σβήνεις την τελευταία ελπίδα. Στο κάτω κάτω, αδέρφια-αλήτες-πουλιά είμαστε όλοι, που αναζητούμε σχεδόν τα ίδια πράγματα, όχι; Σ'αφήνω να το σκεφτείς. Έχε γεια, τσίου!