Καλειδοσκόπιο

Έρχεται η μέρα, που η πραγματικότητα σε ξεπερνά. Δε σε ρωτά.

Σα σαπουνόφουσκες σκαν οι πομφόλυγες, μέσα στα μάτια σου και σε τσούζουν.

Στήριγμα ψάχνεις, για να πιαστείς, μες στη θολούρα.

Σκιές περνούν, σε χαιρετούν και σε κουράζουν.

Χέρι απλώνεται και το αρπάζεις, δεν εξετάζεις.

Σφιχτή αγκαλιά, ζεστά φιλιά, δεν ανασαίνεις.

Αναερόβια χαμογελάς, κατασταλάζεις:

“Δεν είναι σαπουνόφουσκες αυτό, καλειδοσκόπιο!”

Γλυκιά ζωή, χρωματιστή, με μεταλλάσσεις.

Where is the way out ?

[...]Βλέπεις τώρα τη νέα γενιά ν'απορεί για τις πλάνες, γελά για τη αφροσύνη των προγόνων της και δεν μπορεί να δει πως το χρονικό που ακτινοβολεί μπρος στα μάτια της, είναι χαραγμένο με πύρινες φλόγες, πώς κάθε γραμμή του είναι μια φωνή και πως από παντού χυμά ο διαπεραστικός κύκλος του πάνω της. Όμως γελά η νέα γενιά και μ'αυτοπεποίθηση, περήφανα, αρχίζει να πέφτει σε μια σειρά από καινούριες πλάνες, για να γελάσουν αργότερα και οι δικοί της απόγονοι.[...]
(Dead Souls, N. Gogol, Vol.II, Chapter X)*photo

Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

Με διάφορες αφορμές σκεφτόμουν σήμερα πόσο συχνά ασκούμε κριτική στους γύρω μας ή εκείνοι σε μας για τον χαρακτήρα μας, τη συμπεριφορά μας κλπ.

Κι αναρωτιόμουν, από πού πηγάζει αυτή η ανάγκη για παρατηρήσεις; Είναι πραγματικό ενδιαφέρον ή απλά προβολή προσωπικών μας ανασφαλειών;

Εξαρτάται μου λες, εξαρτάται.

Σ'αυτό που κατέληξα πάντως, είναι ότι καλό είναι να δεχόμαστε έναν άνθρωπο όπως είναι ή να μην τον δεχόμαστε καθόλου.(3 φορές τη λέξη "είναι" σε 1 πρόταση, μπράβο Έλσα)

Τα ημίμετρα, τύπου να συμβιβαζόμαστε με ανθρώπους των οποίων τα χαρακτηριστικά μας χτυπούν σαν ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο και μόνο για να μην είμαστε μόνοι μας, δεν είναι σωστά πράγματα. Άλλωστε ποιος θέλει μια ζωή γεμάτη γκρίνια, συμβιβασμούς και παρατηρήσεις;

Δε σας κάνω αγαπητέ μου; Σας ενοχλεί κάτι πάνω μου; Θέλετε ν'αλλάξω; Πόσο ν'αλλάξω; Μου υπόσχεστε ότι δε θα με βαρεθείτε μετά; Εσείς εντωμεταξύ θα μείνετε ίδιος;

Όχι, όχι, σταθείτε, μου ήρθε ιδέα:


Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

Συμβουλές μια ομορφιά (women only)

-Κοιμόμαστε άψογα μακιγιαρισμένες, 4 ώρες τη μέρα, το πολύ.

-Παίρνουμε πάντα πρωινό aka τσιγάρο & καφέ.

-Αποφεύγουμε νερά και χυμούς που μας φουσκώνουν.

-Φοράμε πάντα συνθετικά ρούχα, ένα νούμερο μικρότερα.

-Συνοδεύουμε κολιέ και βραχιόλια με εντυπωσιακά μακριά σκουλαρίκια.

-Κρεπάρουμε μαλλί μέχρι ταβάνι.

-Δε βγαίνουμε ποτέ έξω χωρίς έντονα βαμμένα μάτια +χείλη +ζυγωματικά.

-Για υποδήματα προτιμούμε πάντα ψηλές πλατφόρμες.

And last but not least:

- Ψεκαζόμαστε με όλο το μπουκάλι κολώνιας για μια αξέχαστη εμφάνιση.

Walking down the street

Διασχίζω πόλη μικρή και σε κάθε βήμα κάδρα με πλαισιώνουν, όμορφα όσο χίλιες φωτογραφίες. Αν κουβαλούσα φωτογραφική, ίσως τολμούσα κάποτε ένα κλικ, με το φόβο να με θεωρήσουν τρελή, σε μια κοινωνία όπου οι μισοί σε γνωρίζουν κι οι άλλοι μισοί κάπου σ'έχουν δει. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι, σχεδόν έτσι.
Όμως τελικά αποφασίζω, πως ίσως δεν αξίζει τέτοιο ρίσκο. Οι όμορφες εικόνες μου μοιάζουν λίγο με αγριολούλουδα, που ξεφυτρώνουν εκεί που δεν τα περιμένεις κι έχουν αέναη γοητεία, όταν τα φυλακίζεις στο φιλμ του μυαλού. Εκεί ζουν για πάντα αν το θελήσεις.
Το επιχείρημα με τις χίλιες λέξεις που αντιστοιχούν σε μια εικόνα, δε μου αρκεί, μπορεί κάλλιστα η τελευταία, να γίνει πρόκληση, για τον μαγεμένο αφηγητή. Η δικαιολογία πως δε βρίσκουμε λόγια για την περιγραφή, μοιάζει με ψέμα γλυκό, για νου, σε μάλλον, ρηχή περισυλλογή.
Aς περάσω όμως στο προκείμενο: Δε θα'ταν πιο ενδιαφέρον, να δημιουργούμε όμορφες εικόνες απ'το απλά να τις αποτυπώνουμε;
Ιαμβικός 15σύλλαβος τέλος. Μόλις ανακάλυψα μια νέα ευχή. :)

Τα πράγματα είναι απλά

- Νόμος 1: Ελαττώστε (μέσα από καλομελετημένη αφαίρεση)
- Νόμος 2: Οργανώστε (κάνει τα πολλά να φαίνονται πιο λίγα)
- Νόμος 3: Χρονοελάττωση (η εξοικονόμηση χρόνου δίνει αίσθημα απλότητας)
- Νόμος 4: Αποκτήστε γνώση (η γνώση απλοποιεί τα πάντα)
- Νόμος 5: Επιτρέψτε αντιθέσεις (απλότητα και πολυπλοκότητα χρειάζονται η μια την άλλη)
- Νόμος 6: Δώστε προσοχή σε καθετί σχετικό (Τα περιφερειακά στην απλότητα δεν είναι
περιθωριακά),
- Νόμος 7: Συναισθηματικότητα (περισσότερη είναι καλύτερα από λιγότερη)
- Νόμος 8: Εμπιστοσύνη (εμπιστευόμαστε το απλό)
- Νόμος 9: Αποτυχία (κάποια πράγματα αποκλείεται να γίνουν απλά)
- Νόμος 10: Το ένα (απλότητα είναι να αφαιρείς το προφανές και να προσθέτεις το
ουσιαστικό).

Όλα τα παραπάνω βέβαια είναι απλό copy paste από εδώ, οι οποίοι το αντέγραψαν απλά από εδώ :P

Αναλύοντας την επαγγελματία καφετζού.

Πάντα αναρωτιόμουν πως μοιάζουν αυτοί οι εκλεκτοί άνθρωποι που παίρνουν στην πλάτη τους τις τύχες ανασφαλών συμπολιτών τους, τους χειρίζονται και τους κατευθύνουν.
Τις προάλλες είχα «την τύχη» να γνωρίσω μία. Ήταν επαρκώς κιτς και φασαριόζα για να τραβήξει την προσοχή. Σε κοιτούσε καλά καλά στα μάτια για να διακρίνει, πιθανολογώ, πόση αυτοπεποίθηση σου λείπει, ώστε να σε εκμεταλλευτεί επαρκώς.
Αν αντιμετώπιζε καχυποψία και αμφιβολίες από μέρους σου, σου πετούσε τελείως τυχαία μια παλιότερη τραγική πρόβλεψή της, με επίλογο τα καυτά της δάκρυα, ώστε να σε πείσει για την εγκυρότητα του κληρονομικού της χαρίσματος, συντηρώντας έτσι, παράλληλα, το μύθο της.
Αναμφίβολα πονηρή και ακατανόητα ανεύθυνη, μοίραζε συμβουλές για προσωπικά και επαγγελματικά με μια πατροναριστική ωστόσο χροιά, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι από πού αντλεί τόση αυτοπεποίθηση ή τόση ακατανίκητη βλακεία.
Εν κατακλείδι, είναι απορίας άξιο, που αυτοί οι τσαρλατάνοι δεν διώκονται ποινικά, τη στιγμή που ανερυθρίαστα πλουτίζουν, εις βάρος αφελών & αδύναμων ανθρώπων. Ίσως φταίει που οι προβλέψεις τους, είναι πλέον προβλέψεις με ΦΠΑ...


PS: Έχει ανοίξει και site μαθαίνω, όπου στέλνεις φωτογραφία του φλυτζανιού με το κατακάθι, για να σου πουν τη μοίρα σου, να σου πουν το ριζικό σου. Εγώ προβλέπω τζάμπα: Δεν πάτε καλά!!!