Ενηλικίωση και άλλα τινά

Κι έρχεται η ώρα που ωπ, κάτι συμβαίνει και ωριμάζεις μια σταλιά παραπάνω, μεγαλώνεις απότομα. Ούτε γενέθλια, ούτε τίποτα. Μια στιγμή αρκεί για να κουνηθούν όλα λίγο εκεί μέσα στο μυαλουδάκι σου και να δεις τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και να αναρωτηθείς...που ζούσα τόσο καιρό, σε τι πλάνη; Και βλέπεις τον εαυτό σου απ'έξω, σαν παιδάκι που έπαιζε τυφλόμυγα και παρακαλάς να έμενες για πάντα παιδί, αλλά πλέον λειτουργείς με υπερήχους κι αν πέφτεις σε τοίχους, δεν έχεις δικαιολογία...Τέρμα οι δικαιολογίες πατριώτη.

φωτό

Κυκλοθυμία

Η μισή καλύτερη μέρα της ζωής σου κι η μισή χειρότερη. Μπορείς να το κάνεις αυτό; Εγώ μπορώ.

Υπάρχουν φορές που τα βρίσκω όλα αστεία κι άλλες όλα θλιβερά.

Όταν μου συμβαίνει το δεύτερο, γελώ συνήθως μόνο με τον εαυτό μου, που τολμάω να γκρινιάζω.

Συμβαίνουν τόσο χειρότερα πράγματα σε άλλους ανθρώπους.

Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του βέβαια.

Εγώ δεν ξέρω γιατί με στέλνω στο διάστημα.

Εσύ; Γκρινιάζεις;

Άι στο διάστημα.

Διαχείριση χρόνου

Εσύ πώς διαχειρίζεσαι το χρόνο σου; Αν αυτή τη στιγμή διαβάζεις το ποστ μου, μάλλον θα έπρεπε να προβληματιστείς. Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις; Άντε, άντε ν'αραιώνουμε. Αν πάλι επιλέγεις συνειδητά να με διαβάσεις, με γεια σου με χαρά σου. Τα πάντα είναι θέμα επιλογών και αποφάσεων. Τι ώρα επιλέγεις να ξυπνήσεις, να πιεις καφέ ή να μην πιεις, να χαιρετήσεις τον γείτονα ή όχι, να χαμογελάσεις στον περιπτερά ή τον αγνοήσεις, να διαβάσεις εκείνο το σκονισμένο λογοτεχνικό βιβλίο πάνω στο κομοδίνο ή να δεις επιτέλους την ταινία για την οποία μιλάει όλος ο κόσμος. Εσύ αποφασίζεις. Μικρές και μεγάλες αποφάσεις γεμίζουν το χρόνο σου και χτίζουν τη ζωή σου. Δεν είναι αμετάκλητο αυτό. Υπάρχουν φορές που παίρνεις μπουλντόζα και ρίχνεις τεράστια οικοδομήματα. Όχι συχνά, αλλά συμβαίνει. Συνήθως όμως, μηχανικά, με το μυστρί, τσιμεντώνεις τούβλο-τούβλο και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι μένεις σε κάστρο, με πολεμίστρες, ονειρικές πριγκίπισσες και τάφρο με κροκοδείλους παραέξω. Την πιάνεις τη μεταφορά, έτσι; Αν όχι, δεν είναι αργά να σταματήσεις να διαβάζεις αυτό το ποστ, στο επαναλαμβάνω. Βγες έξω να κάνεις μια βόλτα. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτό. Περίπατος και καθαρός αέρας. Καθαρός, εντάξει, αν δε μένεις Αθήνα, Ομόνοια, καταλαβαίνεις. Ε τουλάχιστον σ'αυτό μπορούμε να συνεννοηθούμε. Δεν μπορούμε; Μη μου σβήνεις την τελευταία ελπίδα. Στο κάτω κάτω, αδέρφια-αλήτες-πουλιά είμαστε όλοι, που αναζητούμε σχεδόν τα ίδια πράγματα, όχι; Σ'αφήνω να το σκεφτείς. Έχε γεια, τσίου!

Πω πω σκόνη

Πληροφορίες, παραπληροφορίες, μόνιτορ, βιαστικά καρέ
Τελάληδες λαϊκής, μελωδίες από κινητά που χτυπάν δαιμονισμένα
Σκέψεις φευγαλέες, αγχωμένες
Σεισμός στην Αϊτή… ψωμί πήρα;
Λόγια που χωράν σε 140 χαρακτήρες
Είναι η γλώσσα μας τα όρια του κόσμου μας;
Ο πλανήτης μου χωράει σε δυάρι που αποφεύγω να ξεσκονίσω...

φωτό

Καλειδοσκόπιο

Έρχεται η μέρα, που η πραγματικότητα σε ξεπερνά. Δε σε ρωτά.

Σα σαπουνόφουσκες σκαν οι πομφόλυγες, μέσα στα μάτια σου και σε τσούζουν.

Στήριγμα ψάχνεις, για να πιαστείς, μες στη θολούρα.

Σκιές περνούν, σε χαιρετούν και σε κουράζουν.

Χέρι απλώνεται και το αρπάζεις, δεν εξετάζεις.

Σφιχτή αγκαλιά, ζεστά φιλιά, δεν ανασαίνεις.

Αναερόβια χαμογελάς, κατασταλάζεις:

“Δεν είναι σαπουνόφουσκες αυτό, καλειδοσκόπιο!”

Γλυκιά ζωή, χρωματιστή, με μεταλλάσσεις.

Where is the way out ?

[...]Βλέπεις τώρα τη νέα γενιά ν'απορεί για τις πλάνες, γελά για τη αφροσύνη των προγόνων της και δεν μπορεί να δει πως το χρονικό που ακτινοβολεί μπρος στα μάτια της, είναι χαραγμένο με πύρινες φλόγες, πώς κάθε γραμμή του είναι μια φωνή και πως από παντού χυμά ο διαπεραστικός κύκλος του πάνω της. Όμως γελά η νέα γενιά και μ'αυτοπεποίθηση, περήφανα, αρχίζει να πέφτει σε μια σειρά από καινούριες πλάνες, για να γελάσουν αργότερα και οι δικοί της απόγονοι.[...]
(Dead Souls, N. Gogol, Vol.II, Chapter X)*photo

Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

Με διάφορες αφορμές σκεφτόμουν σήμερα πόσο συχνά ασκούμε κριτική στους γύρω μας ή εκείνοι σε μας για τον χαρακτήρα μας, τη συμπεριφορά μας κλπ.

Κι αναρωτιόμουν, από πού πηγάζει αυτή η ανάγκη για παρατηρήσεις; Είναι πραγματικό ενδιαφέρον ή απλά προβολή προσωπικών μας ανασφαλειών;

Εξαρτάται μου λες, εξαρτάται.

Σ'αυτό που κατέληξα πάντως, είναι ότι καλό είναι να δεχόμαστε έναν άνθρωπο όπως είναι ή να μην τον δεχόμαστε καθόλου.(3 φορές τη λέξη "είναι" σε 1 πρόταση, μπράβο Έλσα)

Τα ημίμετρα, τύπου να συμβιβαζόμαστε με ανθρώπους των οποίων τα χαρακτηριστικά μας χτυπούν σαν ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο και μόνο για να μην είμαστε μόνοι μας, δεν είναι σωστά πράγματα. Άλλωστε ποιος θέλει μια ζωή γεμάτη γκρίνια, συμβιβασμούς και παρατηρήσεις;

Δε σας κάνω αγαπητέ μου; Σας ενοχλεί κάτι πάνω μου; Θέλετε ν'αλλάξω; Πόσο ν'αλλάξω; Μου υπόσχεστε ότι δε θα με βαρεθείτε μετά; Εσείς εντωμεταξύ θα μείνετε ίδιος;

Όχι, όχι, σταθείτε, μου ήρθε ιδέα:


Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!